De nacht is bijna niet te beschrijven. We liggen naast elkaar in vier stapelbedden. Heel goed voor de groepsvorming maar ook wel even slikken. We verdelen de groep op basis van verwachtte aantal keren dat je er uit moet om te plassen. De topscoorders mogen onder. Vanwege Corona zijn er in deze hut geen dekens. Dus bij t omkleden gaan niet alleen de thermoleggings aan maar ook de mutsen op en handschoenen aan.En Marleen die alleen een thermoliner mee heeft wikkelt zich in de aluminium reddingsfolie tot grote hilariteit van ons en geïrriteerd gemompel van de andere gasten vanwege het kraken elke keer als ze zich omdraait. Maar het toppunt is de outfit van Pia die echt op alles voorbereid is, met ook een gezichtsmasker op.

We giechelen alsof het ons eerste schoolkamp is. Ook ‘s nachts als je in het donker je bed terug probeert te vinden en aan de benen van een ander voelt dat dit bed toch al bezet is. En kruip je nou wel al tegen je buurvrouw aan, lekker warm, of is dat nog te vroeg…. Enfin, na deze koude en enerverende nacht worden degene die wel geslapen hebben wakker met het prachtige geluid van de enorme koebellen die de, eveneens, enorme koeien met een brede leren riem om hun nek hebben hangen.

Gistermiddag hebben we het melken gezien en de net geboren kalfjes. Zo schattig. Caroline sprong iets te enthousiast op om te gaan kijken. Met een biertje in haar lijf was het evenwichtsgevoel iets verstoord en de grond liep wat af, waardoor ze achterover duikelde om vervolgens het hellinkje af te rollen. Loop je de hele dag zo voorzichtig, om geen onnodige risico’s te nemen, krijg je dat. Maar gelukkig niets aan de hand. Het biertje zorgde ook voor een ontspannen val.

We werden verrast dat niet om 08.00 uur onze grote bagage buiten moest staan maar al om 07.00 uur. Kleine paniek en snel alles inpakken! Even na 07.00 uur zaten we aan het ontbijt en even na 08.00 uur starten we met afdalen richting Contamines. Een prachtige route! Eerst door het bos en daarna een steenrijk maar goed bewandelbaar pad dat ons naar La Frasse brengt. Onder de bomen volgden we een de berg op meanderend pad met prachtige uitzichten op de bergen tegenover ons en de vallei die steeds kleiner werd. We steken een naar beneden kletterende waterval over waar de opstap naar de brug helaas is weggewassen en we een reuzenpstap moeten zetten.

Aan de overkant hebben we een eerste hap-drink pauze. En later bereiken we onze lunchplek, Tré la Tête, waar de zon uitbundig schijnt en we onszelf op grote salades en pasta trakteren! Daarna gaat de route door, klimmend en dalend waarbij boomwortels vaak de traptreden vormen.

Om 17.00 zijn we in refuge du Col de Balme, net voor er wat regen uit de lucht valt. We hebben 6½ uur gelopen, langer dan de eerste dag. Wederom een slaapzaal, maar wel iets ruimer nu. En warme douches, wat een luxe! Na het eten praten we na en concluderen dat het bijzonder leuk is en geweldig hoe snel we zo een prettige sfeer in de groep bereikt hebben.