Onze eerste pas van de dag, de Col de la Seigne, brengt ons naar Italië!

We maken een paar mooie individuele en groepsfoto’s met de Mont Blanc op de achtergrond, prachtig besneeuwd. En ook een paar voor de schrijfster van het routeboekje, Noes Lautier, die ons gesponsord heeft met prachtige fotoboeken over Nepal van haar man die fotograaf is.

Tanja probeert ondertussen haar oude schoenen met superlijm te repareren. Er gaat nog een laagje Ducttape over maar het wil niet helemaal houden. In Courmayeur morgen maar kijken voor nieuwe.

De afdaling langs de berghut Elisabetta gaat soepel. Dit is de hut met het mooiste uitzicht, vernoemd naar een vrouw die ooit eens heel ongelukkig met haar gids verongelukt is op de Mont Blanc.

We zijn helemaal blij met de bergmarmotten die we weer zien, heel leuk! En we treffen ook een heel vriendelijke kudde aaibare koeien. De meeste koeien zijn al beneden. Een paar zwakkere die het eind niet terug kunnen lopen worden per helikopter vervoerd. Dat zagen we voor vertrek al : een heel geruststellende gedachte, als ze koeien van de hellingen kunnen halen dan moet het met ons ook wel lukken, mocht de nood aan de man zijn.

We lunchen aan de oever van het Combalmeer kijkend naar het koude water. Doen we het of doen we het niet? Anna is de eerste die er heen gaat voor een duik, maar Marleen haalt haar in en ligt er toch als eerste in, in het echt ijskoude water, al snel gevolgd door de anderen. Twee Engelse mannen, zittend op een afstandje, doen net of ze niet kijken.

Daarna hebben we weer een prachtige maar zware klim naar 2375 m hoogte, met het uitzicht op de Mont De Miage-gletsjer en de Brenva-gletsjers en de indrukwekkende Peuterey-pieken. Ook deze zijn bijna verdwenen door de klimaatverandering. Heel heftig om te zien.

We zien onderweg ook twee keer een caravan staan. Bij de tweede kan Pia zich niet inhouden en vraagt de eigenaar hoe die caravan daar gekomen is. De 86-jarige man met vijf honden legt uit dat ook dat per helikopter gaat.

Op de afdaling vlak bij de skilift hebben we met een prachtige inleiding van Anna een gesprek over de theorie of change. Kern daarvan is dat in ontwikkelingssamenwerking vaak vanuit ons perspectief gedacht wordt, projecten opgezet worden en gedacht wordt dat het dan wel werkt. Belangrijk is de dialoog aan te gaan en aan te sluiten bij de wens van de lokale vrouwen. Ook het tijdpad kan heel anders liggen. Het heeft tijd en dialoog nodig om tot verandering te komen en die kan wel eens anders zijn dan wij denken dat goed is.

We eindigen in een wederom mooie Rifugio Maison Vieille. Italiaans, dus spaghetti, gevolgd door groente, vlees en kaas en een eiwitrijk puddinkje uit de streek. En we nemen vast afscheid van Anna en Eliane die ons morgen gaan verlaten. Ze hadden voor vijf dagen ingetekend. We gaan ze heel erg missen…. En ook de mooie foto’s van Eliane.