Na een rustige nacht en een ontbijt met het enige echte Franse stokbrood, vertrekken we om de hoge route te gaan lopen naar Lac Blanc. We hebben dit pad gisteren al gezien. Het zigzagt de berg op en op het hoogste punt is er dan weer een prachtig uitzicht te verwachten op de Mont Blanc. Toch weer een stijging van 850 meter, vandaag.

Vlak voor het beginpunt staat een aantal mensen in een halve cirkel met de vinger op de mond om aan te geven dat we stil moeten zijn. Een indrukwekkende steenbok is daar aan het grazen en lijkt zich niets aan te trekken van ons, wandelaars. Het is een mooie en bijzondere ontmoeting.

We klimmen langs een eerste meertje en dan volgt een tweede: de Lacs des Checerys. We zien dat de Refuge de Lac Blanc nog een forse klim vergt en -nota bene- ook ladders nodig heeft op dit traject. Caroline en Elske besluiten om bij dit meertje te blijven en daar alvast te gaan zwemmen in het ijskoude, heldere, water. Pia, Marleen, Ellen en Tanja besluiten om ladderervaring te krijgen, te gaan kijken en klimmen. Dankzij de monoculair van Elske kunnen de achterblijvers deze heldhaftige beklimming goed volgen. Opgetogen komen ze daarna terug en nemen een stevige duik in het ijskoude water. Dat maakt hen de ‘talk of the walk’, want ze zwemmen een heel rondje over het meer.

Nu we niet boven in de Refuge eten, delen we de twee lunchpakketten die we voor vandaag hadden besteld. Uit de rugzakken komt nog het nodige aan etenswaren tevoorschijn. Mede dankzij het prachtige weer en het aangename gezelschap, is het allemaal bij elkaar een feestlunch die past bij het afscheid.

We moeten op tijd in Argentière zijn om de bus naar het vliegveld te halen. Dus begint er wat tijdsdruk te liggen op onze finish. Via een rotsachtig pad dalen we 970 meter af. We zijn steeds behendiger en sneller geworden in de bergen, maar er zijn wel voorkeuren. Elske is geen stijger en Caroline blijft liever onder de bomengrens. De rest is duidelijk allrounder!

Argentière wordt op tijd bereikt en na een bezoekje aan de plaatselijke bakker voor quiches, pain au chocolats en zelfs een salade, zetten we onze tassen klaar voor het busje dat ons naar het vliegveld in Genève brengt. Op het vliegveld nemen we afscheid van Tanja die naar Wenen vliegt.

Langzaam maar zeker begint het besef door te dringen dat het voorbij is. Negen fantastische dagen. We zijn over indrukwekkende bergen gelopen. We zijn continue in gesprek geweest met elkaar. We hebben waardering en erkenning bij elkaar gevonden, geweldig gelachen… -en 20 000 euro opgehaald voor de projecten van Melania. Het motto ‘voor en door sterke vrouwen’ hebben we negen dagen aan den lijve mogen ervaren!