Dag 6 (namiddag) – Het derde project van de dag is in Kannamangalam een dorp anderhalf uur rijden verderop. Het landschap wordt weelderiger en groener. Maar schijn bedriegt. De bevolking leeft hier onder de armoedegrens van 200 roepi [ongeveer 2,20 euro] per dag.

In het kantoor van Women for Women (WFW), wederom een hartelijke ontvangst. Cadeautjes krijgen voelt een beetje beschamend, maar hoort erbij. WFW is een partner van Melania en geeft vrouwen financiële support en trainingen op gebied van educatie en zelfredzaamheid en op het gebied van vrouwenrechten en gendergelijkheid. Het kippenproject dat door Melania is gesteund was al voor corona in gang gezet. Veertig vrouwen die kippen kunnen houden in hun achtertuin en van opbrengst een inkomen kunnen genereren.

Helaas werd ons al snel duidelijk dat het kippenproject niet gelukt is. We treffen -het was inmiddels geheel donker- een groep vrouwen aan die echt wanhopig zijn. Hun dorp, houten gammele hutjes langs de kant van een drukke weg, zonder fatsoenlijk dak boven het hoofd. Ze willen geiten en koeien in plaats van kippen die worden opgegeten of geïnfecteerd door honden.

Helaas kunnen we geen koe of geit uit onze bus tevoorschijn toveren. Met Sathya, programmamaker van WFW concluderen we dat er heel snel een nieuw project moet worden opgezet. Ook willen we eerder signaleren en communiceren wanneer iets niet goed gaat. Het is belangrijk voor Melania om nog beter met de NGO’s te communiceren. Schaamte zou niet mogen verdoezelen dat iets minder goed uitpakt dan is bedoeld.