Kledingatelier voor moeders met zorgkind

Beschrijving

Een aantal vrouwen heeft zich verenigd in het ‘Labour of Love Women Initative’. Zij willen verandering brengen in hun situatie en in de situatie van hun zorgkinderen. Het gaat om kinderen die vanwege een handicap, stoornis of ziekte veel ondersteuning vragen. Hun ouders komen daardoor met hun werk en zichzelf in de knel.

Zij hebben het lokale bestuur van Kiambu overtuigd om een cursus naaien en kleding maken te subsidiëren. Gedurende 10 maanden hebben de vrouwen dagelijks twee uur cursus gehad. Dit konden ze combineren met hun ‘gewone’ leven van geld verdienen en hun zorgkinderen opvoeden. De training is met succes afgerond en aanvullend hebben ze tijdelijk werk gekregen om voldoende routine op te kunnen doen. Toch leidde het resultaat tot discussies met de werkgevers omdat er tijd verloren ging aan de zorg.

Het idee is nu om een functionerend kleermakerscentrum op te zetten in de sloppenwijk van Githurai, op een terrein dat door de gemeenschapsleider aan de groep ter beschikking is gesteld voor een periode van vijf jaar.

De lokale overheid heeft voor drie jaar steun toegezegd in de vorm van supervisie bij de marketing en productie vanaf het moment dat het centrum open gaat. In het centrum werken de getrainde groepsleden aan verschillende producten. De groep wordt in tweeën gedeeld. Vrouwen werken de helft van de tijd en de andere tijd kunnen zij besteden aan de zorg voor hun kinderen. Ze hebben hiermee baanzekerheid, dat komt ten goede aan hun productiviteit en tegelijkertijd wordt de spanning over de zorg voor hun kinderen weggenomen.

De lokale overheid is ook voornemens een coördinator aan te stellen om de vrouwen te trainen in het omgaan met de speciale behoeftes van hun kinderen.

Geld nodig voor:

Naaimachines, materialen, strijkbouten en inrichting van de ruimte.

Waar: Githurai, Nairobi, Kenia
Gevraagd bedrag: 2.875 euro
Looptijd: 1 jaar
Projectnummer: AF-KE-68

Maand 1

Het centrum wordt tot stand gebracht met een team van drie personen. Een daarvan is een functionaris van de overheid en de andere twee zijn leden van de groep. Deze twee functioneren als penningmeester en als assistent supervisor.

• De industriële naaimachines , stoelen, stoffen en andere naaibenodgdheden worden aangeschaft.
• Het centrum wordt ingericht
• De vijftien vrouwen worden in twee groepen verdeeld. De ene groep werkt in de ochtend, de tweede groep in de middag. Wekelijks wordt dit gewisseld zodat iedereen in staat is zijn huishoudelijke taken en de zorg voor de kinderen uit te voeren.
• Het projectteam bezoekt de overheid van Kiambu en de acht ondernemingen om de toegezegde medewerking te formaliseren. De verwachting is een opdracht voor ongeveer 600 items per maand.

Maand 2 t/m maand 12

De deelnemende vrouwen werken van maandag tot zaterdag in de ochtend of de namiddag in rotatieshifts. Van ieder groepslid wordt een productie van minstens twee items per dag verwacht. Dit zijn schooluniformen zoals jurken, korte en lange broeken, shirts. Daarnaast ziekenhuisjasjes, gordijnen, overalls en andere producten waarvoor een opdracht wordt gegeven.  Ook hygiëne producten zoals herbruikbare handdoeken en luiers waarmee ook de zorgkinderen geholpen worden. 

De vrouwen verdienen ongeveer € 114 per maand voor de kosten van levensonderhoud voor zichzelf en hun families.

En verder… 

• Het projectteam gaat op zoek naar nieuwe markten om onderhoudt contacten met de bestaande opdrachtgevers.
• Een deel van de opbrengst wordt gebruikt voor onderhoud en reparatie van de machines.
• Een ander deel wordt gebruikt om andere alleenstaande vrouwen uit Githurai met ‘special needs’ kinderen te helpen. Zij kunnen training krijgen waarna ze ook in het centrum kunnen komen werken. Op die manier breidt het project zich verder uit.

Achtergrond

In Kenia leven ruim 9 miljoen mensen in extreme armoede en een groot deel daarvan leeft in slums Een van die slums is Githurai aan de rand van Nairobi. Daar leven ongeveer 500.000 in meerderheid vrouwen en kinderen. Zij hebben beperkte middelen en velen zijn praktisch analfabeet. Daardoor zijn zij niet in staat om zich een plaats op de arbeidsmarkt te veroveren.

Voor (alleenstaande) vrouwen met zorgkinderen is de situatie extra moeilijk. Na de geboorte van een kind met ‘speciale behoeftes’ worden de vrouwen vaak door hun echtgenoot in de steek gelaten. Dat heeft te maken met de cultuur en ook met het ontlopen van de extra verantwoordelijkheid om een zorgkind groot te brengen.

Naast de problemen met het vinden van werk, het alleen grootbrengen van kinderen komt er de extra zorg bij die hun kind vraagt. Een van de problemen is dat deze kinderen niet toegelaten worden tot de normale opvang. Met als gevolg dat de moeders hun kinderen overall mee naar toe moeten nemen.  Op langere termijn eindigen ze daardoor soms als bedelaars op straat.

Door hun gebrek aan vaardigheden zijn de vrouwen veroordeeld tot werken met hun handen, in slechte omstandigheden en met lange werkdagen. De vrouwen leven in extreme armoede. Ze wonen in schuurtjes, kunnen zich amper een maaltijd per dag veroorloven en de kinderen gaan niet naar school. Basis gezondheidszorg is niet bereikbaar met als gevolg dat besmettelijke ziektes zich makkelijk verspreiden en de zorgkinderen krijgen niet de extra gezondheidzorg die ze nodig hebben.