Wat is het prachtig wakker worden tussen de immense rotsen. Wij liggen in een soort straat van zand. Rond een 05.30 uur begint de zon te schijnen en dat geeft een nog mooier gezicht. Het is zo stil, heerlijk. Vannacht was het ook prachtig met de bijna volle maan en later met de heldere sterren aan de hemel.

Bij het wakker worden horen we in de verte Mohammad met zijn jongens al bezig in de keuken. De ritsen van de slaapzakken gaan langzaam open en iedereen bereidt zich voor op de nieuwe dag. Tijdens het heerlijke ontbijt van tomaten, komkommer, kaas, brood (wat een soort wrap is) en ei las Ditteke het dagelijkse gedicht van Anneruth Wibaut voor, een mooi cadeau van haar aan Caroline en ons. Het is een moment van bezinning.

Na het ontbijt worden de kamelen onder luid gezang van zichzelf opgezadeld. In het gezang missen we alleen nog een sopraan. Nadat iedereen zijn tanden heeft gepoetst, heeft geplast, de doek om het hoofd heeft gedaan en zonnebril opgezet, gaan we op pad. Het eerste stuk ging door het mulle zand en daarna langzaam omhoog tussen de rotsen. De omgeving is te gek, wijds met hoge rotsen. Ze hebben diverse kleuren geel, zwart en oranje. De kamelen lopen dit keer met ons mee de rots over. Soms moeten ze even meegetrokken worden want ze durven of willen niet. Eenmaal het pad over komen we uit bij een mooi uitzichtpunt. Dit gedeelte heeft 35 miljoen jaar onder water gestaan en op de rotsen staan de lijnen tot hoever het water heeft gestaan en dat is heel diep! We maken wat mooie foto’s en lopen naar beneden, via het mulle zand richting de zogenoemde Closed Canyon. De kloof is zo smal dat we onze tassen, stokken en overige dingen bij het startpunt moeten laten liggen. Eén voor één lopen we de kloof in en al snel begrijpen we waarom we de tassen achter moesten laten, want smal is het! Ook moeten we klimmen, klauteren en zelfs soms kruipen om er doorheen te komen, echt heel spectaculair! 2 jongens van Mohammed helpen ons de kloof door met aanwijzingen waar we onze voeten op de schuine wanden moeten zetten om over de diverse rotsen heen te klauteren. Zij zelf klimmen met groot gemak door de Canyon. Ze ‘lopen’ zelfs over onze hoofden heen om ons daarna te helpen. Aan het einde van de Canyon is een open ruimte waar we elkaar met applaus verwelkomen, zo leuk! Aan de muren van de rotsen kunnen we zien waar het water naar beneden komt. Ook hier maken we de nodige foto’s en dan klimmen, klauteren en glijden we weer terug. Dit was echt te gek! Als we buiten komen, houden we een pauze met water en wat koekjes en na een korte wandeling zien we de kamelen en truck van Mohammed. De jongens zijn alweer lekker aan het koken voor ons.

Tijdens de smakelijke lunch vertelt Marion ons over het leven van de Bedoeïenen, de problemen waar ze mee te maken hebben maar ook over het levensverhaal van Nadia en haar business (hier later meer over). In het zuiden van de Sinaï wonen zo’n 80.000 Bedoeïenen. Zij wonen niet allemaal in de woestijn maar ook in de grote steden.

Eenmaal aangekomen bij onze slaapplek klimmen een aantal van ons op de kameel naar de oase vlakbij. De kamelen genieten van het heerlijke water en wij wandelen tussen de palmbomen. Heel onverwacht is er een café is met allerlei banken en dekens. Met elkaar delen we een koude cola -genieten in de woestijn- en kopen souvenirs.

De zon gaat nu al snel onder en we zoeken weer een slaapplek. Even lijkt het erop dat we een noodplan moeten maken omdat het wellicht gaat regenen maar tijdens het eten trekt de bewolking weg en verlicht de maan ons avondeten.