In de ochtend hebben we het ritme van de dag weer opgepakt. Alle voorbereidingen worden getroffen om vervolgens met de mooie woorden van dichter Anneruth Wibaut over Mozes en Melania-voorzitter Annette over sisterhood op pad te gaan.

Door de Wabi vallei, lopen we richting de volgende uitdaging. Via een zeer smalle, steile klim komen we in de zogenoemde White Canyon, die ik in eerste instantie minder wit vond dan gedacht, totdat iemand tegen mij zei dat ik misschien even mijn zonnebril moest afzetten. Dit maakt het verschil!

De brede canyon eindigt doodlopend. De enige uitweg is om via een soort stalen ladder naar boven te klimmen om vervolgens als evenwichtskunstenaars van uitsparing naar uitholling voort te klauteren. Tot slot moeten we een laatste zeer steile helling bedwingen. Gelukkig hangt hier een stuk touw waardoor het klimmen iets minder eng is. Respect voor een ieder, sportieve vrouwen tussen de 44 en 68 jaar!

Boven vinden we een grote vlakte waar landrovers ons opwachten. Dit is de enige keer dat we ons anders verplaatsen dan per voet of kameel. De landrovers brengen ons naar het volgende gebied waar ronde gebouwtjes staan die eeuwenoude graven blijken te zijn. Daarna worden we naar de lunchplek gebracht waar ons een volgende uitdaging wacht, onze eigen woestijnbroden bakken zoals de Bedoeïenen elke ochtend en middag voor ons doen. Ze smaken wonderwel lekker.

Nagenietend van het eten en de verhalen die we met elkaar delen lopen we weer verder door het steeds afwisselende landschap. Weids, dan weer smal, rotsen, zand met harde dan weer zachte ondergrond. Een lang lint van 11 vrouwen, 1 gids, 6 Bedoeïenen (jonge mannen) en 6 kamelen trekt verder door de woestijn. Veel eerder dan gepland komen we op de plaats van bestemming en worden we verwelkomd met een heerlijk glas koud mangosap. Nu hebben meer tijd voor onszelf, elkaars verhalen te horen over ieders uitdagingen in het leven en te fantaseren over welke uitdagingen ons morgen te wachten staan.