Het grootste deel van dit verslag heb ik geschreven met uitzicht op een van de zes zeer decoratieve kamelen die ons op onze reis vergezellen. De afgelopen dagen hebben we mogen ervaren hoe divers de woestijn is. We hebben door zwartgeblakerde maanlandschappen gelopen, Amerikaans aandoende rode rotsformaties gezien, oases bewonderd en spierwitte canyons bedwongen. Maar vandaag gaan we naar de woestijn zoals we die ons allemaal voorstellen: als heuvels met zand, heel veel zand.
Inmiddels zitten we allemaal goed in het dag- en nachtritme. Om 06.30 uur worden de eerste slaapzakjes opengeritst en om 07.30 uur is iedereen in de weer en wordt er gecheckt of iedereen heeft geslapen, wie het koud heeft gehad en wie er heeft gesnurkt. We worden steeds efficiënter in het inpakken en het verdelen van de spullen die je overdag en die je ’s avonds nodig hebt. Sommigen nemen een woestijndouche, wat zoveel betekent dat je met een fles water achter een rots gaat staan. Anderen zwabberen even met een babydoekje onder hun oksels. Er worden kleine en grote boodschappen gedaan, wat een evenement op zich is. Denk je net dat je een goed beschut plekje hebt gevonden, zit er al iemand anders! Het is handig om eerst een kuiltje te graven in het zand, anders spettert het zo. Als je klaar bent verbrand je het toiletpapier of je neemt het mee naar de vuilniszak. Om 08.00 uur stond het heerlijke ontbijt weer klaar, gemaakt door ‘de jongens’, aangevuld met een glaasje sinaasappelsap door Marion.
Door onze groep wordt al het afval bij vertrek goed opgeruimd en meegenomen. Helaas doet niet iedereen dat, er slingert heel wat afval rond in de woestijn, van flesjes, blikjes en babydoekjes tot uitgebrande jerrycans.
Na ruim 2 uur lopen over gelukkig niet al te zacht zand en met weer schitterende uitzichten komen we aan bij onze lunchplek, een prachtige grot waarin de kleden om op te zitten al zijn uitgespreid door de jongens die met de pickup truck vooruit zijn gereden. Het blijkt ook onze slaapplek te zijn. Onderweg praten we over van alles en nog wat: over hoe bijzonder het is dat we hier zijn, en hoe mooi het is, over wat ons bezighoudt in de wereld en in onze persoonlijke levens. En we brainstormen over Melania. De lunch duurt meestal van 12.00 uur tot 14.30 uur om de ergste warmte te vermijden. Na het eten gaat Marion in op de geïnteresseerde vragen van iedereen over het dagelijkse leven van de Bedoeïenen en de projecten in de woestijn die door Melania ondersteund worden. Het maakt nogal wat uit of je hier als man of als vrouw geboren wordt. De verschillen met hoe wij leven en met elkaar omgaan zijn groot.
Om 15.00 uur gaan we dan echt op pad naar de beroemde zandheuvel. Na een Egyptisch half uurtje komen we aan bij een immens witte duin. Bij iedereen komt het kind naar boven en we glijden en rollen met z’n allen naar beneden. Net als bij de White Canyon en de historische graven komen ook hier witte 4WDs met toeristen aanrijden. Wij vinden onszelf natuurlijk een stuk avontuurlijker, wij zijn tenslotte reizigers en geen toeristen!
Het duin omhoog is een stuk zwaarder, maar daar kunnen degenen die op de terugweg op de kameel mogen lekker van uitrusten. Terug bij de grot worden we verwelkomd door een lekkere patatlucht en gaan we op zoek naar een slaapplekje uit de wind. Het is onze laatste avond slapen in de open lucht en onze laatste avond met de jongens. Dat betekent bonte avond! De jongens halen alles uit de kast. Ze beginnen met een lied, begeleid door getrommel op een lege jerrycan. Marion adviseert ons om Sinterklaasliedjes te zingen, want die kennen we allemaal van begin tot eind en ze klinken vrolijk. Daarna volgen allerlei trucs met sigaretten en ontsnappen uit in elkaar geknoopte doeken. We hebben ze geleerd hoe je met je neus een luciferdoosje kunt doorgeven, waar hun neuzen beter geschikt voor bleken dan de onze. De avond werd afgesloten met een zingend en op rijm vraag- en antwoordspel tussen Marion en de jongens. Toen was het 21.30 uur, een latertje! Tijd om naar bed te gaan.
