Na het bezoek aan het Catharina klooster halen we snel onze tassen op in het hotel en rijden we door naar Nadia, die in het dorp Catharina blijkt te wonen. Nadia is de aansturende kracht achter de vrouwengroepen van de projecten waarvoor Melania het startkapitaal verleende.

We worden warm ontvangen door Nadia en haar dochter Rabab op een beschut terras voor het stenen huis. We nemen plaats op banken met kleurrijke kleden. Nadia lacht ons toe en verwelkomt ons met koel water. We maken voorzichtig kennis met Rabab, die behoorlijk goed Engels blijkt te spreken, zo ook Nadia. Het gesprek komt op gang. Rabab is een jonge vrouw van 18 jaar en blijkt te studeren in Suez. Na het volgen van basis- en middelbaar onderwijs, waar zij als leerling uitblonk in haar eindexamen, kwam Rabab in aanmerking voor een studiebeurs en studeert ze nu English, Economics & Commerce aan de Suez university. Ze vertelt honderduit over het leven op de campus en wat het voor haar betekent om weg te zijn van thuis, haar Bedoeïenen leven, en nu onder Egyptenaren. Ze is de enige Bedoeïen daar.

Nadia dient ons een geweldige lunch op van met rijst gevulde koolbladeren en kleine groene paprika’s met kip en roast potatoes. Vers mangosap met banaan volgt, waarna Arabic koffie en thee. We praten ondertussen met Nadia over het door Melania gefinancierde kleuterjuffen project en krijgen inzage in de lesboeken van de kinderen. Marion vertelt meer over de wijze van onderwijs en Nadia over het feit dat deze kinderen van 4 – 6 jaar zo beter voorbereid aan het basisonderwijs kunnen starten. De vrouwen die tot kleuterjuffen worden opgeleid komen uit verschillende Bedoeïenen dorpen in de regio. Ze volgen hiertoe een training bij Nadia thuis.

Daarna een kijkje in de werkplaats van het Nijverheidproject waar Nadia ook de aansturende factor van is. Tasjes, sjaals, etuis en ander handwerk naait zij met een professionele naaimachine, gefinancierd door Melania. Voorraden worden verspreid onder verschillende vrouwen die de stoffen borduren. Bij verkoop van deze producten verdienen de vrouwen een deel van de opbrengst en kunnen zo -extra- inkomsten genereren. Nadia houdt alles secuur bij in een grootboek. We kopen van het mooie handwerk, waarna we Nadia en haar familie verblijden met wat kleine cadeaus uit Nederland.

Nadia heeft ook een geit, wat kippen en een kleine moestuin. Zo kan ze inmiddels goed in haar onderhoud voorzien, inclusief de campuskosten van haar dochter.

Voor het dadelpalmen project rijden we vervolgens naar Magira, het dorp waar Mohammed woont samen met zijn moeder, broer Atif, twee zussen, zijn jonge vrouw en dochtertje van 1,5 jaar. Een aantal vrouwen heeft een driejarige palm gekregen om haar inkomen te kunnen verbeteren met de verkoop van dadels. We mogen bij enkele vrouwen op hun privéterrein in de tuin kijken, wat uitzonderlijk is. Niet elke palm is aangeslagen, waar ze zich voor schamen. Maar ook dat kan gebeuren en gelukkig zien we ook een goede palm . Ook hier worden we ontvangen met thee door de moeder van Mohammed, een wijze vrouw die ook kleuterjuf is in het eerder genoemde project. En zij heeft ook moeders onderwezen in lezen en schrijven, zodat zij hun kinderen weer beter kunnen begeleiden. Van de 35 volwassen vrouwen hebben 22 meegedaan. Het contact met de vrouwen en kinderen raakt ons en ondanks de taalbarrière komen we met Marion als tolk tot een kort gesprek. En wanneer we met de kinderen dollen of complimenten geven over hun jurken met wat borduurwerk wordt de universele taal van solidariteit onder vrouwen sterk gevoeld. Wanneer we gebruik mogen maken van het hurktoilet in een huis krijgen we een inkijkje in de kale betonnen binnenruimte zonder meubels of andere spullen waarmee onze huizen zo vol staan.

Inmiddels is het aardedonker en rijdt de kleine witte minibus door tot Dahab. Na enige omleiding arriveren we bij Dolphin Camp, een ultiem strandhotel met kleine simpele beach huts waar we in tweetallen slapen. In een chill-out bar ploffen we neer op loungebanken en eten we nog iets. De één danst nog wat op de ‘dansvloer’ in het zand, de ander stort bijna in -we zijn inmiddels meer dan twintig uur in touw. Voldaan duiken we ons bed in. Morgen de laatste dag, we nemen ons voor om om 08.00 uur te verzamelen voor een duik in zee…