Vanochtend waren we compleet. Sommigen met de trein (en hadden al overnacht), iemand met de nachttrein en drie mensen met de auto. Onze gids Anne, woont hier. Ze is 15 jaar geleden hier naartoe verhuisd vanwege haar liefde voor de bergen. En die liefde gaat ze komende week aan ons overbrengen.
We zijn meteen creatief, want de bar waar we afgesproken hebben, is dicht. Dus terug naar het hotel waar vier van ons overnacht hadden. Daar hebben we met elkaar kennis gemaakt. Gids Anne en gids-in-opleiding Erik vertellen ons hoe de komende week eruit ziet. Welke kleren moeten we wel en niet aan? Hoe werken lawinepiepers?
Het programma kan van dag tot dag nog veranderen, want alles hangt af van het weer.
Hoewel we lawinepiepers en schepjes hebben, gaat onze voorkeur er naar uit om die niet te hoeven te gebruiken. Iedereen heeft vooral veel logistieke vragen. De eerste dag doen we een dagtocht, dus hoeven alleen dingen mee voor die dag. Daarna zijn we twee dagen op pad en zien we aan het eind van dag drie de bus van Anne weer, dus kunnen we daar ook wat spullen in achterlaten. Want hoe warm ga je het krijgen tijdens zo’n wandeling? Of hoe koud? En hoeveel thee en water en snacks heb je nodig op een dag? Een hele puzzel, waar we vast steeds beter in gaan worden.
Daarna gaan we echt op pad! We wandelen ruim 4 uur en zijn zo’n 500 meter gestegen en gedaald. Best wel pittig! Maar zoals je op de foto’s kan zien ook erg mooi. Onderweg de nodige verkleedpartijen, want na een kwartier heb je het zo warm dat je wil ‘afpellen’, zoals Anne dat noemt. En dan heb je weer een stuk waar je in de wind loopt en gaat er weer wat aan. Of zit je stil om te lunchen.
We doen ook wat lawine-oefeningen, zoals met afstand van elkaar lopen bij een bepaalde helling om het ‘risico te spreiden’. Met ander woorden: als er iets naar beneden komt, wordt er maar één iemand bedolven. Ook nog geoefend met de piepers waarbij één iemand de zender aan zette, en wij moesten gaan zoeken door het zoekknopje in te drukken. Gelukkig gevonden!
Voordat nu alle thuisblijvers ons gestresst gaan bellen of appen dat we terug moeten komen omdat het veel te gevaarlijk is, no worries! In al haar jaren als gids heeft Anne nog nooit zo’n situatie meegemaakt en sowieso wordt er goed naar het weerbericht gekeken en is contact tussen verschillende gidsen. Dus het is voor het piepkleine kansje dat er toch iets gebeurt.
Vanavond kennis gemaakt met het leven in de ‘gites’, de bergfhutten. We hebben twee kamers met stapelbedden, redelijk Spartaans ingericht en geen wifi. Maar met een prima maaltijd. En nu loopt iedereen een beetje te rommelen en duiken we straks moe maar voldaan onze bedjes in.
