Deze week trekken we door de Queyras een ruige uithoek van de Franse Alpen tegen de grens met Italië. Oude dorpjes, paden en eeuwenoude gebruiken en een eigen taal. Met een beetje inlevingsvermogen kan je je voorstellen hoe hard en puur het leven hier tot kort geleden was.
Vandaag stond in het teken van sneeuw in alle facetten. Na 4 dagen met afwisseling van bewolking en zon was het vandaag een besneeuwde dag. Hierdoor krijgen de bergen nog meer mystiek. Af en toe probeerde de zon er tevergeefs doorheen te prikken. Vandaag verlieten we Saint Veran om naar refuge de la Blanche aan het eind van het dal te gaan. Het verste punt op onze tocht en vlakbij de Italiaanse grens. Door de sneeuw werkte we onze weg naar boven. Het eerste deel was steil en ging door diepe sneeuw. Hierna volgde we een eeuwenoud kanaal. Gegraven door de bewoners van St Veran om landbouw en veeteelt mogelijk te maken op plekken waar er niet voldoende water beschikbaar was.
Na een spannende passage door de rotsen, waar hoogtevrees werd overwonnen kwam de hut inzicht. Het blijft bijzonder een onderkomen waar mensen samenkomen en overnachten aan “het einde van de wereld.” Geen telefoonontvangst of internet. Toen de energie wat begon af te nemen deelde Anne een gedicht van Merel Morre voor de laatste stijgende meters naar de hut. Een passend einde van wederom een mooie dag in de sneeuw.
