Vandaag ging de wekker een half uur eerder. Dat werd niet door iedereen gewaardeerd, maar ja, er zijn hogere plannen. Deze week met Anne en Erik gaan we waardig afronden! En om vandaag optimaal te kunnen genieten, staan we allemaal strak in pak om half negen klaar. Met de sneeuwschoenen blauwbekkend buiten, moet er eerst even gedansd worden om de spieren los te maken. We staan in een mooi cirkeltje te heupwiegen en te lachen terwijl de muziek uit de mobiel van Anne ons in de maat houdt. Of het de kou is, of het groeiend ongeduld van onze daggids, Joosje, ik weet het niet, maar zo spontaan als dit startte, lost dit feestje op in sneeuw.
En dan gaan we. In een treintje naar hogere sferen. Joosje als moederkloek de eerste in de rij, stampt de weg voor haar kuikens vrij. En dat doet ze met veel toewijding. Erik in haar kielzog, helpt keuzes maken, welke sneeuwheuvel hoog of lager aan te vangen. Daggids is geen eenvoudige job en de hulp van onze bijna afgestudeerde mountainleader, wordt hogelijk gewaardeerd.
De opkomende schrale zon maakt het landschap feeëriek. Helemaal geen sneeuwstormen of andere ongemakkelijkheden vandaag. We banen een prachtig pad in de ongerepte sneeuw. We dartelen als geitjes in de wei een sneeuwhelling af. We snacken en drinken wat thee als we dat nodig hebben. We plassen als we moesten. We stoppen voor fotosessies van prachtige panorama’s. We keuvelen over het leven.
Maar dan wordt het toch nog serious business. Anne neemt de leiding over want er moet nu toch echt vaart worden gemaakt want onze Italiaan voor de lunch staat te wachten. Dus over op plan B. Sneeuwschoenen uit om tempo te maken op het vlakkere stuk richting Saint Veran. Plaspauzes alleen nog bij speciale aanvragen, iedereen gefocust. Op weg naar de eindstreep.
Het haasten zette mij aan het denken. Is dat niet wat we zo vaak doen, haasten om ergens op tijd te komen? Bijna geen tijd meer om van het mooie om je heen te genieten. Dat laat ik mij niet gebeuren! Het blijft belangrijk je eigen pad te kiezen en op je pad ontmoetingen en herinneringen en tijd te verzamelen.
Erik bekrachtigt die gedachte met zijn zelfgeschreven gedicht “Wanneer is iets een Pad”, dat hij, met nog 500 meter te gaan, spontaan aan ons voordraagt en daarbij gelijk een mooi afscheidswoord spreekt bij deze prachtweek.
Wanneer is iets een pad?
Op een pad ontmoet je mensen.
Of juist helemaal niemand.
Je loopt soms een stuk samen.
En daarna ga je alleen verder.
Een pad verandert door de tijd.
Regen spoelt het weg.
Onkruid groeit eroverheen.
Of het wordt geplaveid en strak.
Een pad lijkt eindig.
Maar het kan oneindig doorlopen.
Want elk eindpunt is een begin.
En elke keuze opent nieuwe wegen.
Een pad nodigt uit tot nadenken.
Waar wil je naartoe?
Waarom kies je deze weg?
Wat hoop je te vinden?
Een pad verbindt plekken.
En ook mensen.
Het maakt reizen mogelijk.
En ontmoetingen bijzonder.
Een pad vertelt verhalen.
Van de reizigers voor jou.
Van momenten en herinneringen.
Van hoop en verdriet.
Een pad laat sporen achter.
Jouw stappen veranderen het.
Je bent nooit onzichtbaar.
Je laat altijd iets na.
Een pad is ook rust.
Je kunt zitten en ademen.
De omgeving in je opnemen.
En gewoon even zijn.
Een pad heeft stilte.
Maar ook geluid.
Van wind, vogels, je gedachten.
Alles is goed.
Een pad is tijdelijk.
Je loopt het maar even.
Dan ga je verder.
Of zoek je een ander.
Een pad is een uitnodiging.
Om op weg te gaan.
Om te ontdekken.
Om te genieten!
Erik Deiman