“Vandaag de dag overleef ik niet meer; ik bouw aan mijn toekomst!”
In april 2025 hoorde ik tijdens een buurtbijeenkomst dat Sangwa op zoek was naar jonge vrouwen en meisjes in moeilijke omstandigheden die konden profiteren van een beroepsopleiding.
Met de goedkeuring van mijn vader schreef ik me in voor een opleiding tot naaister en werd ik lid van een dorpsspaar- en kredietvereniging (VSLA) in het SANGWA-centrum. Helaas begon mijn vader kort na de start van de opleiding mijn dagelijkse bezigheden verkeerd te interpreteren. Hij beschuldigde me ervan dat ik rondzwierf en vroeg me het huis te verlaten en ergens anders te gaan wonen in een bijgebouw.
Vastbesloten om mijn opleiding voort te zetten, ging ik vaak met mijn kind naar de lessen. Soms moest ik het kind overdag bij de buren achterlaten. ’s Avonds en in het weekend zocht ik kleine betaalde baantjes om ons eten en onze basisbehoeften te kunnen betalen.
De situatie verslechterde steeds verder, totdat mijn vader me ook dwong het bijgebouw te verlaten. De lokale autoriteiten grepen in en eisten dat hij me in ieder geval de middelen zou verschaffen om terug te keren naar het huis van mijn moeder. Uiteindelijk gaf hij me 15.000 Rwandese frank voor de reis. Ik nam echter een andere beslissing.
In plaats van terug te keren naar een omgeving waar ik al zoveel had geleden, huurde ik met 5.000 Rwandese frank een klein huisje in het centrum van Rwikiniro. Met de resterende 10.000 Rwandese frank begon ik ’s avonds na mijn lessen een klein bedrijfje met de verkoop van tomaten, aubergines en uien. Die beslissing werd een keerpunt in mijn leven.
Vandaag heb ik mijn opleiding tot naaister afgerond. Ik begin inkomsten te verdienen met de kleding die ik maak en bouw geleidelijk een klantenkring op. De spaar- en leengroep heeft me ook geholpen veel uitdagingen te overwinnen en mijn zelfvertrouwen te versterken. Ik ben van plan actief lid te blijven.
Dankzij de training en ondersteuning van Réseau Culturel Sangwa en de Melania Foundation heb ik geleerd hoe ik beslissingen over mijn eigen toekomst kan nemen. Ik ben gaan begrijpen dat het niet de leeftijd is die iemand helpt bij het nemen van beslissingen, maar karakter, moed en vastberadenheid.
Mijn droom is nu om mijn eigen naaiatelier te openen. Op een dag wil ik kwetsbare mensen helpen, net zoals Sangwa en de Melania Foundation die mij hebben geholpen toen ik hulp nodig had.