Gisteren was het Heroes Day, een nationale feestdag in Kenia. Vandaag vieren we de verjaardagen van. Juliette en Brigitta met heuse slingers en een kadootje. Daarmee compenseren we iets van het gemis van hun dierbaren thuis.
Het ongemak over de kwaliteit van met name het sanitair van onze nieuwe locatie is over de nacht grotendeels verdwenen. Het spontane gesprek met een huisarts over de ebolabesmettingen in Kenia heeft de bezorgdheid over de gezondheidsrisico’s weggenomen. Voorzichtigheid blijft geboden, maar we besluiten onze trip door te zetten.
Als we om 8 uur op de fiets stappen begint ook het Keniaanse leven op gang te komen. Kraampjes worden geopend en drommen kinderen staan in uniform te wachten bij de bus. In het kader van Knowledge is power komen we veel schooltjes tegen en zelfs een pabo. Jammer genoeg is goed onderwijs nog steeds niet voor alle kinderen hier weggelegd.
Tijdens de bananenstop raken we in gesprek met een Maasai man. Hij is op reis en vertelt trots dat hij een echte warrior is omdat hij al met een leeuw heeft gevochten en trots laat hij zijn litteken zien.
het is rond de 35 graden en na 45 warme kilometersmet de nodige hoogtemeters, komen we aan bij het eerste project waar we met gezang worden ontvangen. De 20 vrouwen van Kunia Women Water Project hebben gretig gebruik gemaakt van een door de overheid geslagen, maar niet in gebruik genomen waterput. Met behulp van zonnepanelen wordt het water uit een diepte van 100 meter opgepompt, opgeslagen in grote reservoirs, gezuiverd en op een ingenieuze manier verdeeld.
De vrouwen hebben een seminar gevolgd om de benodigde kennis te vergaren. Indrukwekkend hoe de groep dit watersysteem heeft opgezet en exploiteert. Ze verkopen jerrycans van 20 liter voor 5 shilling. Op jaarbasis 15.000 liter. Daarnaast betaalt de overheid voor het water dat door 2 scholen in de buurt wordt gebruikt. De kinderen van zowel de secundary als primary school kunnen het water gebruiken om te drinken en hun handjes te wassen.
De vrouwen zijn gelukkig met de donatie van Melania. Daarmee hebben ze een mooie eerste stap gezet, maar hun plannen gaan verder. Mede ingegeven door de uitdagingen waar de groep voor staat. Door de aanhoudende droogte komt het grondwater steeds dieper en zijn de pijpen niet lang genoeg. Eén van de watercontainers is lek waardoor de tank maar half gevuld kan worden en daardoor niet genoeg terugloopt. In de regenperiode kunnen gezinnen in hun eigen watervoorziening voorzien. En dus hebben de vrouwen andere plannen uitgedacht waarvoor een aanvraag bij Melania is gedaan. Om alle 300 huishoudens een wateraansluiting met watermeter te geven, zijn heel veel pijpen nodig. Met de watermeters genereert de groep vrouwen inkomsten. Daarnaast wil de groep in het dorp een toiletgebouw realiseren waar mensen tegen betaling gebruik van kunnen maken.
Als we de waterinstallatie hebben bekeken worden we bij het bijbehorende schoolgebouw verrast met dans en zang. Niet speciaal voor ons hoor, maar in verband met de afsluiting van het schooljaar. Maar we worden naadloos in het programma gevoegd. Menigeen van ons pinkt een traantje weg.
Met de truck rijden we naar het volgende project “Papa self help group”. Ook hier is het ontvangst uiterst warm. Het huidige project is voortgekomen uit een eerder project waarin vrouwen koffie gingen verkopen om zo inkomsten te generen om vis te kopen en verkopen. Waar eerst seks gold als ruilmiddel voor de vis, waren de vrouwen nu niet meer afhankelijk van de mannen om aan vis te kunnen komen.
Door corona zijn hun plannen gewijzigd. De vrouwen hebben met de donatie van Melania een grote partytent en stoelen gekocht die ze verhuren voor party’s en partijen. Met hun eigen inkomsten hebben ze kookgerei aangeschaft voor de catering. Hiermee heeft elke vrouw een inkomen van 5.000 shilling (€35,- ) per maand. De kinderen kunnen naar school en de vrouwen kunnen hun gezin 3 maaltijden per dag geven. Ook is hun gezondheid sterk verbeterd. Daarvoor is de groep Melania enorm dankbaar.
Maar ook deze groep kent uitdagingen en dromen. Ze hopen met hulp van Melania een pickup truck aan te schaffen voor het vervoer van hun spullen. Nu moeten ze daarvoor een auto met chauffeur huren en is het gebied dat ze kunnen bestrijken nog beperkt. De pickup kunnen ze verhuren op de dagen dat ze die zelf niet nodig hebben. Een projectvoorstel is ingestuurd en moet nog door de Melania worden beoordeeld. We zien bij de vrouwen toch een lichte teleurstelling als het certificaat niet gepaard gaat met een toezegging.
Moe, warm en met een hoofd vol indrukken stappen we rond 16:00 uur in de truck terug naar onze slaapplek. Daar is onze kok Nico al druk met het bereiden van ons diner.
